Baars

Het gaat goed met de kweek van Europese baars in West-Europa. De soort wordt op beperkte schaal gekweekt in recirculatiesystemen (RAS), waarbij de volledige levenscyclus in gevangenschap plaatsvindt.

Recirculatiesystemen beperken het waterverbruik, verminderen de uitstoot van afvalstoffen en verkleinen het risico op ontsnappingen. Ontsnapte gekweekte baarzen kunnen wel gevolgen hebben voor wilde populaties. Ziekten komen voor, maar uitbraken zijn zeldzaam en de verspreiding van ziekten en chemische stoffen naar het milieu blijft door het gesloten systeem beperkt. RAS vraagt wel meer energie dan andere kweeksystemen en het gebruikte voer bevat relatief veel visolie.

Het beheer wordt als grotendeels effectief beoordeeld. Voor deze soort zijn geen Aquaculture Improvement Programs (AIP‘s) of onafhankelijke duurzaamheidscertificeringen beschikbaar.

Het gaat matig met de baars bestanden in de centrale en noordelijke Oostzee. De bestanden in de Botnische Zee en Botnische Baai lijken zich binnen biologisch veilige grenzen te bevinden, maar de bestanden in de Oostzee ten zuiden daarvan staan onder druk en de toestand van de Estse bestanden is onzeker door hoge visserijdruk en onvoldoende gegevens.

De visserij met fuiken en andere vaste vallen heeft weinig bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten, al worden incidenteel zeehonden en vogels gevangen. Er zijn weinig gegevens over discards, maar de overleving van teruggezette vis lijkt hoog. In Estland worden relatief veel ondermaatse baarzen gevangen, ondanks de minimummaat. De impact op het ecosysteem is beperkt en de gebruikte vistuigen veroorzaken nauwelijks schade aan de zeebodem, al kunnen fuiken in kustgebieden lokaal kwetsbare habitats beïnvloeden. De CO₂-uitstoot van de visserij is laag, maar achtergelaten vistuig vormt wel een aandachtspunt.

Het beheer wordt als deels effectief beoordeeld. In Zweden en Estland worden de bestanden gemonitord, maar door tekortschietende gegevens en handhaving is het moeilijk om de ontwikkeling van de bestanden goed te beoordelen. Aanvullende maatregelen, zoals betere gegevensverzameling, strengere handhaving van de minimummaat en extra gesloten periodes, zijn nodig om de bestanden beter te beschermen.

Het gaat matig met de baars bestanden in de Oostzee. De bestanden in de Botnische Zee en Botnische Baai lijken zich binnen biologisch veilige grenzen te bevinden, maar de bestanden in de Oostzee ten zuiden daarvan staan onder druk. In Polen is de toestand wisselend: in het westen liggen sommige bestanden onder het gewenste niveau, voor de centrale en oostelijke kust ontbreken voldoende gegevens.

De visserij met geankerde kieuwnetten heeft een hoge bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten, vooral bruinvissen en zeevogels. Discards komen voor, maar lijken beperkt te blijven. De impact op het ecosysteem is naar verwachting gering, al kunnen schakelnetten in kustgebieden zeegrasvelden verstoren. De CO₂-uitstoot van de visserij is laag, maar achtergelaten schakelnetten vormen een groot risico voor het mariene milieu.

Het beheer wordt als deels effectief beoordeeld. De bestanden worden niet overal voldoende gemonitord en er ontbreken gegevens om de toestand van alle lokale populaties goed te beoordelen. Ook zijn extra maatregelen nodig om de bijvangst van kwetsbare soorten, discards en verloren vistuig verder te beperken en de handhaving van de regels te verbeteren.