Europese sardine (pelser, pilchards)

Het gaat goed met het bestand van sardine in de Oostelijke Ionische Zee (GSA 20) en ICES-gebied 7 (de Keltische Zee en de wateren ten westen van Groot-Brittannië en Ierland). In beide gebieden bevindt het bestand zich op een duurzaam niveau. In de Oostelijke Ionische Zee neemt de biomassa sinds 2015 toe en ligt de visserijdruk onder het duurzame niveau. In ICES 7 behoort de biomassa tot de hoogste van de meetreeks, al ontbreken daar officiële referentiepunten voor maximale duurzame opbrengst. Wel wordt geadviseerd de visserijdruk niet verder te verhogen.

De visserij met ringzegens kent weinig bijvangst, een lage teruggooi en veroorzaakt geen schade aan de zeebodem. Wel kan extra sterfte optreden door slipping. Ook de CO₂-uitstoot en het risico op verloren vistuig zijn laag.

Het beheer verschilt tussen de gebieden. In de Oostelijke Ionische Zee wordt het bestand goed gemonitord, maar ontbreekt een specifiek beheerplan en is de handhaving tussen landen niet overal even effectief. In ICES 7 wordt het bestand eveneens gemonitord, maar internationale vangstlimieten en een gezamenlijk beheerplan ontbreken. Alleen de Cornish Sardine Management Association hanteert sinds 2018 aanvullende regels voor een deel van de vloot. Deze Cornish visserij is MSC-gecertificeerd, terwijl voor de visserij in de Oostelijke Ionische Zee geen FIP of MSC-certificering bestaat.

Het bestand van sardine voor de kust van Marokko en Mauritanië is gezond. De biomassa ligt boven het gewenste niveau en de visserijdruk blijft binnen duurzame grenzen.

De visserij met ringzegens heeft weinig bijvangst en veroorzaakt vrijwel geen schade aan de zeebodem. De teruggooi is laag, al kan extra sterfte optreden door slipping. De visserij met zwevende ottertrawls kan zeezoogdieren als bijvangst vangen, maar de omvang daarvan is onvoldoende bekend. De teruggooi is waarschijnlijk laag en de zeebodem wordt nauwelijks geraakt. De CO₂-uitstoot is bij beide vangstmethoden laag. Het risico op verloren vistuig is bij ringzegens laag, maar bij zwevende ottertrawls groter. Verloren netten vormen in de wateren van Marokko een belangrijk probleem.

Het beheer is deels effectief. De wetenschappelijke advisering is op orde, maar de uitvoering en handhaving blijven achter, vooral in Mauritanië. Ook de samenwerking tussen beide landen en de betrokkenheid van belanghebbenden kunnen worden verbeterd. Er is onvoldoende informatie om te bepalen welke gevolgen de visserij heeft voor lokale gemeenschappen. Een aantal visserijen doen mee aan een FIP geen er van is MSC-gecertificeerd.

Het gaat slecht met het bestand van sardine in de Egeïsche Zee (GSA 22), de Adriatische Zee (GSA 17 en 18: Noord- en Zuid-Adriatische Zee) en de Straat van Sicilië (GSA 16). In al deze gebieden is het bestand overbevist en is de visserijdruk te hoog. In de Egeïsche Zee ligt de biomassa dicht bij de kritische grenswaarde en bedraagt de visserijdruk ongeveer 150% van het duurzame niveau. In de Adriatische Zee is de biomassa sinds 2011 sterk afgenomen en bevindt het bestand zich al bijna tien jaar in een toestand van overbevissing. Ook in de Straat van Sicilië is het bestand overbevist. Daarom scoren alle drie de beoordelingen automatisch donkerrood.

De visserij met ringzegens in de Egeïsche Zee, de Adriatische Zee en de Straat van Sicilië kent weinig bijvangst en veroorzaakt geen schade aan de zeebodem. De teruggooi is laag, al kan extra sterfte optreden door slipping. Deze methode scoort vaker groen, maar de visserij als geheel scoort rood vanwege het beheer en bestand. De visserij met drijvende spantrawl in de Adriatische Zee (GSA 17 en 18) scoort iets minder gunstig door een hogere teruggooi en meer onzekerheid over de effecten op het ecosysteem. De visserij met zwevende ottertrawls in de Straat van Sicilië (GSA 16) heeft eveneens weinig impact op de zeebodem en een relatief lage teruggooi, maar de gevolgen voor kwetsbare soorten en het ecosysteem zijn onvoldoende bekend.

Het beheer is in alle gebieden onvoldoende effectief. Hoewel de bestanden worden gemonitord en de General Fisheries Commission for the Mediterranean (GFCM) en de Europese Unie beheermaatregelen hebben ingesteld, ontbreekt een effectief beheerplan of worden de bestaande maatregelen onvoldoende nageleefd. Handhaving en samenwerking tussen landen blijven beperkt, waardoor de huidige maatregelen de overbevissing niet weten te stoppen. Een aantal visserijen doen mee aan een FIP, geen er van is MSC-gecertificeerd.

Van het bestand van sardine in ICES 7 is te weinig bekend om te bepalen hoe het ervoor staat. In ICES 8a, 8b en 8d is het bestand al enkele jaren klein en blijft herstel uit, ondanks een lagere visserijdruk.

De visserij met geankerde kieuwnetten en schakelnetten kan zeezoogdieren, zeevogels, haaien en roggen als bijvangst vangen. De mate van teruggooi is onzeker en kan bij schakelnetten hoog zijn. Het risico op verloren vistuig behoort tot de hoogste van de onderzochte vangstmethoden. De CO₂-uitstoot is laag. De directe impact op de zeebodem is beperkt.

Het beheer is beperkt effectief. In ICES 7 wordt het bestand onvoldoende gemonitord en ontbreken specifieke maatregelen om de visserijdruk te beheersen. In ICES 8a, 8b en 8d wordt het bestand wel uitgebreid gemonitord en zijn referentiepunten vastgesteld, maar een voorzorgsgericht beheerplan ontbreekt. Ondanks de bestaande maatregelen blijft het bestand in slechte toestand. Ook de bescherming van kwetsbare soorten, de handhaving en de aanpak van verloren vistuig zijn onvoldoende effectief.