Atlantische horsmakreel

Het gaat wisselend met de bestanden van horsmakreel. Het bestand in de westelijke wateren van de Noordoost-Atlantische Oceaan (van de Noordzee tot Portugal) staat op de ondergrens van wat nog duurzaam is, terwijl het bestand voor de Atlantische kust van het Iberisch Schiereiland (Portugal en noordwest-Spanje) er goed voor staat met een hoge biomassa en lage visserijdruk.

De impact verschilt per vangstmethode. Bij de visserij met ringzegens en zwevende ottertrawls is de bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten beperkt, al worden incidenteel dolfijnen gevangen. Minder dan 5% van de vangst wordt teruggegooid en de visserij heeft weinig invloed op de zeebodem; het risico van achtergelaten vistuig is wel groter bij de zwevende ottertrawls. De visserij met handlijnen en hengelsnoeren kent vrijwel geen bijvangst of teruggooi en heeft nauwelijks impact op het ecosysteem of de zeebodem. Visserij met handlijnen en hengelsnoeren heeft de voorkeur, gevolgd door ringzegens; pelagische trawls scoren het minst goed door het grotere risico van achtergelaten vistuig.

Het beheer verschilt per bestand. Het Iberische bestand wordt goed gemonitord en beheerd volgens wetenschappelijk advies, terwijl het beheer van het westelijke bestand wordt bemoeilijkt door onvolledige naleving van vangstadviezen, onzekerheden in de bestandsschatting en een gedeeltelijk effectieve handhaving binnen de EU. Ondanks deze knelpunten zijn de monitoring, transparantie en betrokkenheid van belanghebbenden in beide gebieden over het algemeen goed geregeld.

De Horsmakreel is sinds 2024 haar MSC-certificering kwijt.

Het is onduidelijk hoe het met het bestand van horsmakreel in de Middellandse Zee gaat. Er zijn te weinig gegevens beschikbaar om te beoordelen of de huidige visserijdruk duurzaam is, maar naar schatting is dit niet het geval.

Horsmakreel is in deze visserij vooral bijvangst bij de vangst van sardine en ansjovis met ringzegens. De bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten is beperkt en minder dan 5% van de vangst wordt teruggegooid, al kan extra sterfte optreden doordat vis uit het net wordt vrijgelaten. De visserij beïnvloedt het voedselweb door de vangst van kleine pelagische vissen, maar veroorzaakt geen schade aan de zeebodem. De CO₂-uitstoot en het risico van achtergelaten vistuig zijn laag.

Het bestand wordt beperkt gemonitord en een soortspecifiek beheerplan ontbreekt. Er gelden algemene maatregelen voor de pelagische visserij, maar het is onduidelijk of die voldoende zijn om horsmakreel duurzaam te beheren. De handhaving is slechts deels effectief, mede doordat veel landen betrokken zijn bij deze visserij.

Het gaat zeer slecht met het bestand in de Noordzee en het Oostelijke Engelse Kanaal. De biomassa ligt al meer dan tien jaar ruim onder het gewenste niveau en de visserijdruk is te hoog, ondanks een nulvangstadvies en sinds 2025 alleen een beperkte bijvangstquotum.

Bij de visserij met zwevende ottertrawls is de bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten beperkt omdat de netten de bodem niet aan (hoeven) te raken, al worden incidenteel dolfijnen en andere zeezoogdieren gevangen. Minder dan 5% van de vangst wordt teruggegooid, maar de visserij vangt ook overbeviste en onbeheerde soorten. De visserij verstoort het voedselweb doordat belangrijke prooivissen worden weggevangen, maar raakt de zeebodem niet. De CO₂-uitstoot is laag en achtergelaten vistuig vormt een gemiddeld risico.

Het bestand wordt slechts gedeeltelijk gemonitord en een specifiek beheerplan ontbreekt. Het beheer is beperkt effectief; de handhaving binnen de EU schiet tekort en het bestand is al jarenlang overbevist. Daarnaast bestaan in delen van deze visserij zorgen over arbeidsomstandigheden en mensenrechtenschendingen.