Forel (regenboog- zalm-)

Regenboogforel wordt in Noord-Europa gekweekt in kooien, vijvers, doorstroomsystemen en RAS-systemen met broed uit kwekerijen. De kweek is afhankelijk van voer met een relatief hoog aandeel vismeel en visolie. De herkomst van de grondstoffen is over het algemeen goed te herleiden. In Noorwegen worden geen genetisch gemodificeerde ingrediënten gebruikt. In Zweden is het gebruik hiervan niet altijd duidelijk voor consumenten. RAS-systemen vragen meer energie, maar hebben de laagste milieu-impact.

Open kweeksystemen kunnen leiden tot een matige tot hoge belasting van het oppervlaktewater. Ontsnappingen en de verspreiding van ziekten blijven aandachtspunten, vooral in kooikweek. In Noorwegen en Zweden zijn maatregelen genomen om ontsnappingen en predatie te beperken. Antibiotica en andere chemische middelen kunnen worden gebruikt, maar grote ziekte-uitbraken komen weinig voor. RAS-systemen beperken de uitstoot van afvalstoffen, voorkomen ontsnappingen en verkleinen het risico op ziekteoverdracht. De CO₂-uitstoot is bij RAS hoger door het energieverbruik.

Het beheer is in Noord-Europa grotendeels effectief. Er is geen AIP voor deze kweek. In Noorwegen zijn veel bedrijven gecertificeerd volgens ASC, BAP en GlobalG.A.P. In Zweden, Zwitserland en Finland zijn nauwelijks of geen bedrijven ASC-gecertificeerd. Denemarken heeft een streng regelgevend kader voor aquacultuur en RAS-systemen behoren daar tot de meest duurzame productiemethoden.

Regenboogforel wordt in Schotland, het Verenigd Koninkrijk, Polen, en Noord en West Europa gekweekt in vijvers, doorstroomsystemen en kooien met broed uit kwekerijen. De kweek vraagt weinig energie. Het voer bevat een relatief hoog aandeel vismeel en visolie, al is het gebruik daarvan de afgelopen jaren afgenomen. De herkomst van de grondstoffen is over het algemeen goed te herleiden, maar het gebruik van genetisch gemodificeerde ingrediënten is niet altijd duidelijk voor consumenten.

De kweek kan leiden tot een matige belasting van het oppervlaktewater. Bij kooikweek in Schotland is die belasting groter dan bij vijvers en doorstroomsystemen. Ontsnappingen en de verspreiding van ziekten naar wilde vis blijven aandachtspunten. Antibiotica en andere chemische middelen kunnen worden gebruikt, maar het milieurisico wordt over het algemeen als laag tot matig beoordeeld. De CO₂-uitstoot is laag.

Het beheer is grotendeels effectief. Er is geen AIP voor deze kweek. In Noordwest-Europa zijn veel bedrijven ASC-, biologisch of GlobalG.A.P.-gecertificeerd. In Schotland zijn GlobalG.A.P.-certificeringen beschikbaar, maar ASC-certificering komt weinig voor. In Polen is ongeveer 20% van de productie gecertificeerd, vooral biologisch of volgens GlobalG.A.P.

(Regenboog)forel wordt in Zuid-Amerika en Turkije gekweekt in vijvers en doorstroomsystemen met broed uit kwekerijen. Er is relatief weinig energie nodig. De soort is afhankelijk van voer met een relatief hoog aandeel vismeel en visolie. In Turkije is de herkomst van de grondstoffen over het algemeen beter te herleiden dan in Zuid-Amerika.

De kweek kan leiden tot een matige belasting van het oppervlaktewater. In Turkije kan die belasting lokaal groter zijn. Ontsnappingen zijn mogelijk en antibiotica kunnen worden gebruikt. Ziekten komen voor, maar grote uitbraken zijn zeldzaam. De gevolgen voor wilde populaties zijn niet goed bekend. De CO₂-uitstoot is laag tot gemiddeld.

Het beheer is in Turkije deels effectief en in Zuid-Amerika beperkt effectief. Er is geen AIP voor deze kweek. In Turkije zijn veel bedrijven ASC– en GlobalG.A.P.-gecertificeerd. In Zuid-Amerika beschikken slechts enkele bedrijven over een ASC-, BAP- of GlobalG.A.P.-certificering.