Haring (Hollandse nieuwe, bliek, rolmops, maatje)

Het bestand van haring is in de meeste beoordeelde gebieden goed onderzocht en wordt regelmatig beoordeeld. Hoewel de toestand verschilt tussen de Noordzee, Atlantische Oceaan, IJslandse wateren, de Oostzee en de Canadese oostkust, zijn de meeste bestanden nog duurzaam, al staan enkele onder druk door afnemende biomassa of lage aanwas.

Van de beoordeelde vangstmethoden behoren zwevende ottertrawls, ringzegens en fuiken tot de meest duurzame keuzes. Deze pelagische visserijen veroorzaken weinig bijvangst en hebben nauwelijks of geen invloed op de zeebodem. Wel kan de visserij lokaal invloed hebben op het voedselweb, omdat haring een belangrijke prooisoort is voor veel andere dieren.

Het beheer is over het algemeen goed ontwikkeld. De meeste bestanden worden intensief gemonitord en beheerd op basis van wetenschappelijk advies, al volgen vangstquota niet altijd volledig dat advies. Een groot deel van de beoordeelde haringvisserijen is MSC-gecertificeerd.

Het bestand van haring in de westelijke en centrale Oostzee staat al jarenlang onder zware druk. De paaibiomassa ligt onder de veilige grens en de aanwas van jonge haring is historisch laag, waardoor herstel ondanks de lagere visserijdruk uitblijft.

Van de beoordeelde vangstmethoden behoren fuiken en drijvende kieuwnetten tot de minst bodemberoerende methoden. Zwevende ottertrawls hebben geen contact met de zeebodem. Toch is geen van deze vangstmethoden momenteel een verantwoorde keuze, omdat het haringbestand zich in slechte staat bevindt. Kieuwnetten vormen bovendien een risico voor bruinvissen en zeevogels. Alle beoordeelde visserijen kunnen daarnaast invloed hebben op het voedselweb, omdat haring een belangrijke prooisoort is.

Het beheer is slechts deels effectief. De bestanden worden goed gemonitord, maar vangstlimieten sluiten niet altijd aan op het wetenschappelijk advies en internationale afspraken worden niet altijd nageleefd. Een deel van de beoordeelde haringvisserijen is MSC-gecertificeerd.

Het bestand van haring in de Botnische Golf en van de Noorse voorjaarspaaiende haring staat onder druk. In beide gebieden neemt de biomassa af en is verdere verlaging van de visserijdruk nodig om herstel van de bestanden mogelijk te maken.

Van de beoordeelde vangstmethoden behoren fuiken, ringzegens en zwevende ottertrawls tot de minst bodemberoerende methoden. Toch is geen van deze vangstmethoden momenteel een verantwoorde keuze, omdat de haringbestanden zich in een ongunstige toestand bevinden. De risico’s voor beschermde soorten zijn over het algemeen beperkt, maar alle beoordeelde visserijen kunnen invloed hebben op het voedselweb doordat haring een belangrijke prooisoort is.

Het beheer is deels effectief. De bestanden worden goed gemonitord, maar de vangstlimieten sluiten niet altijd aan op het wetenschappelijk advies en internationale afspraken worden niet altijd nageleefd. Een deel van de beoordeelde haringvisserijen is MSC-gecertificeerd.

Verschillende haringvisserijen in het noordoostelijke deel van de Atlantische Oceaan zijn MSCMSC:
Marine Stewardship Council, een onafhankelijke, internationale non-profit organisatie die een keurmerk heeft ontwikkeld dat garant staat voor goed beheerde, duurzame visserij. Visproducten die voldoen aan de criteria van het keurmerk zijn te herkennen aan het blauwe MSC-logo.-gecertificeerd. Een groot deel van de haring op de Nederlandse markt draagt het MSC-logo. MSC-gecertificeerde haring wordt gevangen met pelagischePelagische sleepnetten:
Bij visserij met pelagische sleepnetten wordt een sleepnet voortgetrokken door de waterkolom. Het net wordt niet over de zeebodem gesleept. sleepnetten en ringzegensringzegens:
Een ringnet waarbij het net in een cirkel om een school vissen heen wordt uitgezet. Vervolgens wordt het net aan de onderkant gesloten en binnengehaald. Ook wel purse seine genoemd.. Beide vismethoden hebben weinig impact op de zeebodem. Doordat haring in grote scholen gevangen kan worden, is de mate van bijvangstbijvangst:
Soorten die worden gevangen naast de soorten waar gericht op wordt gevist. Bijvangst kan bestaan uit te kleine soorten en niet-commerciële soorten, en kan worden gehouden (dit deel wordt soms bijproduct genoemd) of overboord worden gegooid (discards). Bijvangst kunnen ook zeezoogdieren zoals dolfijnen en walvissen zijn, of schildpadden en zeevogels. ook vaak klein.