Rode zeebrasem

Het bestand is onvoldoende bekend. Er zijn tegenstrijdige schattingen: volgens sommige modellen is het bestand overbevist, terwijl andere wijzen op een duurzame visserij. De visserijdruk ligt boven het niveau dat als duurzaam wordt beschouwd en de gevangen vissen zijn relatief klein.

Bij de visserij met grondbeugen en hengelsnoeren en handlijnen is de impact op beschermde soorten waarschijnlijk beperkt. De hoeveelheid discards is vermoedelijk laag en de invloed op de zeebodem en het ecosysteem is waarschijnlijk beperkt. Over de samenstelling van de vangst is echter weinig bekend en verloren vistuig vormt een gemiddeld risico.

Het bestand wordt gedeeltelijk gemonitord en het beheer is gedeeltelijk effectief. Er zijn maatregelen om illegale visserij te beperken, de regels te handhaven en kwetsbare gebieden te beschermen. De belangrijkste informatie over de visserij en de besluitvorming is openbaar. Er zijn geen inspanningen om de visserij te laten certificeren volgens de eisen van de Marine Stewardship Council.

Het bestand van de rode zeebrasem voor de kust van Bretagne is sterk achteruitgegaan en stortte in de jaren tachtig in. Het bestand wordt beperkt gevolgd en er zijn voorzichtige tekenen van herstel, maar van duidelijk herstel is nog geen sprake. Gerichte visserij op deze soort is momenteel niet toegestaan.

Bij de visserij met geankerde kieuwnetten en schakelnetten kunnen onder andere dolfijnen, bruinvissen, zeevogels, haaien en roggen worden bijgevangen. De hoeveelheid discards is onvoldoende bekend en kan bij schakelnetten lokaal hoog zijn. De netten kunnen kwetsbare bodems raken en verloren vistuig vormt een groot risico. Deze visserij wordt niet aangeraden.

Het beheer is onvoldoende om het herstel van het bestand goed te ondersteunen. Wetenschappelijke adviezen zijn niet altijd gevolgd en een herstelplan is nog niet opgesteld. Er zijn wel maatregelen voor de bescherming van kwetsbare soorten en gebieden, maar door beperkte monitoring zijn deze niet altijd effectief.

Het bestand van de rode zeebrasem in de noordoostelijke Atlantische Oceaan, met uitzondering van de Azoren, is onvoldoende bekend. In de onderzochte gebieden lijkt het bestand overbevist en af te nemen, terwijl de gemiddelde grootte van de vissen kleiner wordt. De soort wordt hier vooral als bijvangst gevangen; er is geen gerichte visserij op deze soort meegenomen in deze beoordeling.

Bij de visserij met grondbeugen kan de soort als bijvangst worden gevangen en kunnen vooral haaien, roggen en zeevogels worden getroffen; de hoeveelheid discards is vermoedelijk gemiddeld en de netten kunnen de zeebodem beschadigen, waardoor deze methode niet wordt aangeraden. Bij bodemottertrawls is zwarte zeebrasem eveneens bijvangst en zijn de hoeveelheden discards en niet-doelsoorten waarschijnlijk hoog; de methode veroorzaakt bovendien schade aan de zeebodem en kan het ecosysteem verstoren, waardoor ook deze methode niet wordt aangeraden.

Het beheer is gedeeltelijk effectief. Er gelden Europese vangstbeperkingen, maar die dekken niet de hele visserij en vangsten zijn de afgelopen jaren regelmatig boven de toegestane hoeveelheid uitgekomen. Er wordt gewerkt aan een ecosysteembenadering van het beheer, maar deze is nog niet volledig ingevoerd.