Zeebaars

ASCASC:
Aquaculture Stewardship Council, een wereldwijd keurmerk voor verantwoord gekweekte vis.-gecertificeerde zeebaars wordt op grote schaal gekweekt in de Middellandse Zee, vooral in Spanje, Griekenland, Italië en Turkije. De kweek vindt plaats in open kooien. Deze ASC-certificering bevordert voornamelijk het gebruik van duurzaam voer tijdens het kweekproces. ASC-gecertificeerde zeebaars wordt gekweekt in kooienkooien:
Een kweektechniek waarbij open kooien op zee, in meren of in rivieren staan. Ze zijn verankerd aan de bodem en staan op plaatsen die beschut zijn tegen storm en hoge golven. De meeste zalm wordt gekweekt in kooien. Doordat de kooien in open verbinding staan met het omringende water is de impact op de omgeving groot..

Zeebaars is een vis met hoge dieetbehoeften en FFDRFFDR:
De Forage Fish Dependency Ratio (FFDR) kwantificeert de milieu-impact van aquacultuurvoeder op basis van het gehalte aan mariene vis-ingrediënten., wat aangeeft dat het voer relatief veel vismeelvismeel:
Vismeel zit in het visvoer voor gekweekte vis. Vismeel wordt gemaakt van andere vissen, vaak zijn deze uit het wild gevangen. De gekweekte vissen hebben vismeel nodig om te kunnen groeien. en visolievisolie:
Net als vismeel, is visolie vaak een belangrijk bestandsdeel in visvoer. Dit voer wordt gegeven aan vissen in de kwekerijen om goed te kunnen groeien. Visolie wordt gemaakt van andere vissen, vaak uit het wild gevangen. bevat. GlobalGAPGlobalGAP:
GLOBALG.A.P. (Global Good Agriculture Practice) is een non-profit organisatie die als doel heeft om de traceerbaarheid en voedselveiligheid van gekweekte visproducten te garanderen. Ook beheert GLOBALG.A.P. een certificeringsprogramma voor de productie van visvoer en vismeel. certificering zorgt ervoor dat alle voederproducenten gecertificeerd zijn, wat de traceerbaarheid van voederbronnen verbetert.

Kweek in kooienkooien:
Een kweektechniek waarbij open kooien op zee, in meren of in rivieren staan. Ze zijn verankerd aan de bodem en staan op plaatsen die beschut zijn tegen storm en hoge golven. De meeste zalm wordt gekweekt in kooien. Doordat de kooien in open verbinding staan met het omringende water is de impact op de omgeving groot. vindt voornamelijk plaats op zee. Deze manier van kweken kan een grote impact hebben op het ecosysteem doordat rest- en afvalproducten direct in het milieu terechtkomen. Het is daarnaast ook bekend dat er regelmatig ontsnappingenOntsnappingen:
Het kan voorkomen dat gekweekte dieren ontsnappen gedurende het kweekproces, bijvoorbeeld bij kweek op zee of in rivieren. Dit kan leiden tot genetische vermenging tussen de kweekdieren en wilde populaties en kan negatieve gevolgen hebben voor de groei en vruchtbaarheid van wilde dieren. plaatsvinden. Zowel genetische vermenging van gekweekte vis met wilde vis als de overdracht van ziektes kan grote gevolgen hebben voor het ecosysteem.

Het wettelijke kader voor aquacultuur in Europa is sterk en de meeste sociale en milieukwesties worden aangepakt. Het beheerBeheer:
De regelgeving rondom visserij en aquacultuur die ervoor zorgt dat de productie binnen wettelijke kaders wordt uitgevoerd en dat duurzaamheid verzekerd kan worden. van deze soort is grotendeels effectief.

Het gaat niet goed met dit zeebaars bestand. Het paai bestand is nog te klein om als gezond te worden beschouwd, al is de visserijdruk afgenomen.

Bij de visserij met handlijnen en hengelsnoeren is de bijvangst van kwetsbare soorten zeer beperkt. De bodem wordt niet beschadigd en de CO₂-uitstoot is laag. De gevolgen voor het ecosysteem zijn nog niet goed bekend. Achtergelaten vistuig vormt een matig risico.

Zeebaars valt niet onder Europese quota, maar de visserij wordt gereguleerd met andere maatregelen, zoals een minimummaat en nationale regels. Maatregelen om de impact op het ecosysteem te beperken zijn deels effectief, terwijl handhaving en het terugdringen van achtergelaten vistuig beter kunnen. De recente methodiek beoordeelt de visserij strenger, waardoor de score is verlaagd van donkergroen naar geel.

Zeebaars is een vis met hoge dieetbehoeften en FFDRFFDR:
De Forage Fish Dependency Ratio (FFDR) kwantificeert de milieu-impact van aquacultuurvoeder op basis van het gehalte aan mariene vis-ingrediënten., wat aangeeft dat het voer relatief veel vismeelvismeel:
Vismeel zit in het visvoer voor gekweekte vis. Vismeel wordt gemaakt van andere vissen, vaak zijn deze uit het wild gevangen. De gekweekte vissen hebben vismeel nodig om te kunnen groeien. en visolievisolie:
Net als vismeel, is visolie vaak een belangrijk bestandsdeel in visvoer. Dit voer wordt gegeven aan vissen in de kwekerijen om goed te kunnen groeien. Visolie wordt gemaakt van andere vissen, vaak uit het wild gevangen. bevat. Hoewel sommige voederproducenten gecertificeerd lijken te zijn, is de herkomst van het voer dat gebruikt wordt vaak nog onduidelijk.

Kweek in kooienkooien:
Een kweektechniek waarbij open kooien op zee, in meren of in rivieren staan. Ze zijn verankerd aan de bodem en staan op plaatsen die beschut zijn tegen storm en hoge golven. De meeste zalm wordt gekweekt in kooien. Doordat de kooien in open verbinding staan met het omringende water is de impact op de omgeving groot. vindt voornamelijk plaats op zee. Deze manier van kweken kan een grote impact hebben op het ecosysteem doordat rest- en afvalproducten direct in het milieu terechtkomen. Het is daarnaast ook bekend dat er regelmatig ontsnappingenOntsnappingen:
Het kan voorkomen dat gekweekte dieren ontsnappen gedurende het kweekproces, bijvoorbeeld bij kweek op zee of in rivieren. Dit kan leiden tot genetische vermenging tussen de kweekdieren en wilde populaties en kan negatieve gevolgen hebben voor de groei en vruchtbaarheid van wilde dieren. plaatsvinden. Zowel genetische vermenging van gekweekte vis met wilde vis als de overdracht van ziektes kan grote gevolgen hebben voor het ecosysteem.

Het wettelijke kader voor aquacultuur in Europa is sterk en de meeste sociale en milieukwesties worden aangepakt. Het beheerBeheer:
De regelgeving rondom visserij en aquacultuur die ervoor zorgt dat de productie binnen wettelijke kaders wordt uitgevoerd en dat duurzaamheid verzekerd kan worden. van deze soort is grotendeels effectief.

Meer weten over de duurzaamheidsproblemen rondom zeebaars? Bekijk onze FAQ.

Het gaat niet goed met het zeebaars bestand. Het paaibestand is nog te klein om als gezond te worden beschouwd, al is de visserijdruk afgenomen.

Geankerde kieuwnetten kunnen zorgen voor bijvangst van kwetsbare soorten, zoals haaien en roggen, zeevogels en zeezoogdieren. De ecologische impact is nog onvoldoende bekend, al is de CO₂-uitstoot laag. Achtergelaten vistuig vormt een belangrijk risico voor het ecosysteem.

De gemengde sleepnetvisserij kan gevolgen hebben voor kwetsbare (ETP) soorten. Er is weinig informatie over teruggooi en sterfte na teruggooi, vooral bij bodemdieren. Ook ontbreken gegevens over de samenstelling van de vangst. De visserij heeft waarschijnlijk een grote negatieve impact op het ecosysteem, met name op de zeebodem. De CO₂-uitstoot is gemiddeld en achtergelaten vistuig vormt een groot risico.

Zeebaars valt niet onder Europese quota, maar de visserij wordt gereguleerd met andere maatregelen, zoals een minimummaat en nationale regels. Maatregelen om bijvangst en schade aan het ecosysteem te beperken zijn slechts deels effectief en monitoring van kwetsbare soorten schiet tekort. De aanpak van illegale visserij is relatief sterk, maar handhaving en het terugdringen van achtergelaten vistuig kunnen beter.

Het gaat niet goed met het zeebaars bestand.

Bij de visserij met schotse zegens is de bijvangst van bedreigde (ETP) soorten is beperkt en bestaat vooral uit golfrog en zwartbekkathaai. De impact van deze visserij op deze soorten en het voedselweb is nog onzeker, mede doordat veel vangsten niet worden gemonitord of duurzaam beheerd. De bodemimpact is waarschijnlijk laag en de CO₂-uitstoot is met 3 kg CO₂ per kg vangst relatief laag. Zeevogels en zeezoogdieren worden nauwelijks gevangen.

Zeebaars valt niet onder Europese quota, maar de visserij wordt deels gereguleerd met andere maatregelen, zoals een minimummaat en nationale regels. Maatregelen om bijvangst, schade aan kwetsbare soorten en de impact op het ecosysteem te beperken zijn slechts deels effectief, terwijl monitoring en beheer van veel soorten tekortschieten. De aanpak van illegale visserij is relatief sterk, maar handhaving, vertegenwoordiging van belanghebbenden en het terugdringen van achtergelaten vistuig kunnen beter.