Makreel

Het bestand van de Atlantische makreel (Scomber scombrus) in de Noordoost-Atlantische Oceaan is sterk overbevist. De hoeveelheid volwassen vis ligt ruim onder het niveau dat nodig is voor een gezond bestand en de visserijdruk ligt boven het niveau voor duurzame visserij. De landen die op makreel vissen hebben lange tijd gezamenlijk meer gevangen dan het wetenschappelijke advies, waardoor het effect van deze overbevissing nog niet duidelijk is.

Bij de visserij met middenwatertrawls is de bijvangst beperkt en bestaat de vangst vrijwel volledig uit makreel. De visserij raakt de zeebodem niet en heeft daardoor weinig invloed op de zeebodem en het ecosysteem. De sterfte door discards bedraagt minder dan 5% van de totale vangst, maar een deel van de vangst wordt niet gemeld.

Het beheer is nog onvoldoende effectief. Er is inmiddels een overeenkomst over de eenzijdig vastgestelde vangstquota, maar er is geen gezamenlijk langetermijnplan voor de makreelvisserij. De voormalige MSC-certificaten voor Noordoost-Atlantische makreel zijn in 2021 en 2022 ingetrokken. De visserijen nemen wel deel aan een FIP, met als doel opnieuw aan de MSC-eisen te voldoen.

Het bestand van de Atlantische makreel (Scomber scombrus) in de Noordoost-Atlantische Oceaan staat er slecht voor. De hoeveelheid volwassen vis is sterk afgenomen en de visserijdruk ligt boven het niveau dat nodig is om het bestand op lange termijn gezond te houden. De landen die op makreel vissen spreken bovendien geen gezamenlijke vangstverdeling af, waardoor de totale vangst al jaren boven het wetenschappelijke advies ligt.

Bij de visserij met ringzegens is de bijvangst van andere soorten beperkt en raakt het vistuig de zeebodem nauwelijks. Bij schakelnetsvisserij en Scottish seines zijn de effecten groter: er is meer bijvangst en een deel daarvan bestaat uit kwetsbare soorten. Bij de visserij met ringzegens is de uitstoot laag en is de invloed op de zeebodem beperkt.

Het beheer van de makreelvisserij is onvoldoende effectief, vooral doordat landen gezamenlijk meer vangen dan wetenschappelijk wordt geadviseerd. De voormalige MSC-certificaten voor Noordoost-Atlantische makreel zijn ingetrokken; de betreffende visserijen zijn niet meer gecertificeerd. Er is wel een FIP voor Noordoost-Atlantische makreel en haring, met als doel het beheer te verbeteren en opnieuw aan de MSC-eisen te voldoen.

Het bestand van de Atlantische makreel (Scomber scombrus) in de Noordoost-Atlantische Oceaan is sterk overbevist. De hoeveelheid volwassen vis ligt ruim onder het gewenste niveau en de visserijdruk is te hoog. De landen die op makreel vissen hebben lange tijd gezamenlijk meer gevangen dan het wetenschappelijke advies, waardoor het effect van deze overbevissing op het bestand nog niet volledig duidelijk is.

Bij de visserij met handlijnen en hengels is de bijvangst van andere soorten zeer laag. Zeevogels worden maar weinig gevangen en de visserij raakt de zeebodem niet. De methode is selectief en heeft weinig invloed op het ecosysteem en een zeer lage uitstoot van broeikasgassen.

Het beheer is onvoldoende effectief, omdat er geen gezamenlijk langetermijnplan voor de makreelvisserij is en landen jarenlang meer hebben gevangen dan wetenschappelijk werd geadviseerd. De voormalige MSC-certificaten voor Noordoost-Atlantische makreel zijn in 2021 en 2022 ingetrokken. Er is wel een FIP voor Noordoost-Atlantische makreel, maar deze geldt niet voor de visserij met handlijnen en hengels.

Het bestand van de Atlantische makreel in de Noordoost-Atlantische Oceaan wordt goed gemonitord, maar verkeert in slechte staat. De paaibiomassa is sinds 2015 sterk afgenomen en de visserijsterfte ligt boven het niveau voor maximale duurzame opbrengst. De huidige visserijdruk vormt daarmee een risico voor de lange termijn en leidt tot een donkerrode beoordeling.

Bij de visserij met kieuwnetten is de bijvangst van verschillende soorten een belangrijk aandachtspunt. Vooral bruinvissen en zeekoeten worden gevangen en de bijvangst kan voor deze soorten een bedreiging vormen. De discards worden geschat op ongeveer 20%. De visserij heeft geen direct effect op de zeebodem en veranderingen in het ecosysteem zijn niet waarschijnlijk. De CO₂-uitstoot is laag, maar het risico op verloren vistuig is bij deze methode hoog.

Het beheer van de makreelvisserij is slechts gedeeltelijk effectief. Er is geen gezamenlijke langetermijnstrategie en de gezamenlijke quota liggen al jaren boven het wetenschappelijke advies. De naleving en handhaving zijn gemiddeld en monitoring van bijvangst en discards kan beter. Alle NEA-makreelvisserijen met MSC-certificering zijn in 2021 en 2022 ingetrokken; er is een FIP voor de NEA-makreelvisserij, maar deze geldt niet voor de visserij met kieuwnetten.