Groenlandse heilbot

Het bestand van Groenlandse heilbot bevindt zich rond de voorzorgsgrens. De biomassa zal naar verwachting toenemen door sterke jaarklassen, maar de visserijdruk ligt nog boven het duurzame niveau.

De visserij met grondbeugen kent weinig teruggooi en bestaat vrijwel volledig uit de doelsoort. De invloed op de zeebodem is beperkt en grote veranderingen in het ecosysteem zijn onwaarschijnlijk. Over de bijvangst van beschermde soorten is nog weinig bekend.

Het beheer is grotendeels effectief. Het bestand wordt regelmatig beoordeeld en de vangstquota zijn gebaseerd op wetenschappelijk advies, al worden deze door quota-uitruil soms overschreden. De visserij is volledig MSC-gecertificeerd.

Het bestand van Groenlandse heilbot is gezond. De biomassa bevindt zich op een duurzaam niveau en de visserijdruk is laag. Wel zijn de vangstquota voor 2023 en 2024 hoger vastgesteld dan het wetenschappelijk advies.

Van de beoordeelde vangstmethoden zijn grondbeugen de meest duurzame keuze. Deze methode heeft een lage CO₂-uitstoot, weinig invloed op de zeebodem en een gering risico op verloren vistuig. Geankerde kieuwnetten scoren minder goed. De invloed op de bodem is beperkt, maar de kans op bijvangst van zeezoogdieren is groter en verloren netten kunnen nog lang blijven doorvissen. De visserij met bodemottertrawls is de minst duurzame van de drie. Deze methode verstoort de zeebodem, tast gevoelige habitats aan, heeft een hogere CO₂-uitstoot en brengt het grootste risico op verloren vistuig met zich mee.

Het beheer is overwegend effectief. Het bestand wordt elke twee jaar beoordeeld en gezamenlijk beheerd door Groenland en Canada. Er gelden maatregelen tegen illegale visserij en ter bescherming van kwetsbare habitats, maar de vangstquota volgen niet volledig het wetenschappelijk advies en de bescherming van kwetsbare soorten verschilt tussen beide landen. een groot deel van de visserij is MSC-gecertificeerd.

Het bestand staat onder druk in IJsland en Faeröer (ICES 5). In West-Schotland (ICES 6) is de biomassa eveneens te laag en is de visserijdruk te hoog. Voor ten noorden van de Azoren (ICES 12) geldt hetzelfde beeld, met een bestand onder de voorzorgsgrens. Ook in Oost-Groenland (ICES 14) is de visserijdruk te hoog om het bestand op lange termijn in stand te houden. In Grand Banks en Flemish Cap (NAFO 3K–3O en SA2) lijkt het bestand stabiel, maar bevindt het zich rond de ondergrens van een duurzaam niveau en is de visserijdruk onzeker. In de Barentszzee en Noorse Zee (ICES 1 en 2) ligt de biomassa nog net boven de voorzorgsgrens, maar vormt de huidige visserijdruk een ernstig risico voor het bestand. Voor Diskobaai, Uummannaq en Upernavik (NAFO 1A, kustwateren) ontbreken voldoende gegevens om de toestand van het bestand betrouwbaar te beoordelen.

Van de beoordeelde vangstmethoden is grondbeugen de meest duurzame keuze. Deze methode heeft een lage CO₂-uitstoot, een beperkte invloed op de zeebodem en een gering risico op verloren vistuig. Geankerde kieuwnetten scoren minder goed door het grotere risico op bijvangst van beschermde soorten en verloren vistuig. De visserij met bodemottertrawls is het minst duurzaam, doordat deze de grootste schade aan kwetsbare habitats veroorzaakt, het ecosysteem sterker beïnvloedt en een hogere CO₂-uitstoot heeft.

Het beheer is wisselend, maar overwegend deels effectief. De bestanden worden gemonitord en voor verschillende gebieden gelden herstelmaatregelen of vangstbeperkingen, al volgen de quota niet altijd het wetenschappelijk advies en ontbreken in enkele gebieden duidelijke beheerafspraken. Er zijn geen aanwijzingen dat deze visserijen MSC-gecertificeerd zijn of deelnemen aan een FIP.