Het bestand van de gewone octopus in de onderzochte gebieden van West-Europa, West-Afrika en de Middellandse Zee is niet overal goed onderzocht. In delen van de Britse en Franse wateren lijkt het bestand zich te herstellen, terwijl in Senegal en Dakhla sprake is van overbevissing en een sterke afname van de biomassa. In de Middellandse Zee zijn geen betrouwbare bestandsschattingen beschikbaar en wijzen de beschikbare gegevens op volledige bevissing en plaatselijke overbevissing. De soort is biologisch relatief veerkrachtig door de snelle groei, vroege geslachtsrijpheid en hoge voortplantingssnelheid, maar lokale bestanden kunnen sterk schommelen en gevoelig zijn voor hoge visserijdruk.
De onderzochte octopusvisserijen maken gebruik van korven en vallen, een zeer selectieve vismethode met doorgaans weinig bijvangst en een hoge overleving van teruggezette dieren. De impact op de bodem en het ecosysteem is over het algemeen laag en de discards zijn meestal beperkt. Wel is bekend dat verloren korven en vallen kunnen leiden tot ghost fishing, en zijn de gevolgen van het verwijderen van grote hoeveelheden octopus uit het ecosysteem nog onvoldoende bekend.
Het beheer verschilt sterk tussen de gebieden. In Europese wateren zijn nationale en Europese maatregelen van kracht, zoals beperkingen op het aantal korven, minimumgewichten en gesloten gebieden of seizoenen, terwijl in West-Afrika onder meer quota, rustperioden en lokale co-managementmaatregelen worden toegepast. De effectiviteit hiervan varieert echter sterk en in Senegal blijven illegale visserij, gebrekkige handhaving en onvoldoende gegevens belangrijke problemen. Het beheer van de octopusvisserij is daarom over het geheel genomen gedeeltelijk effectief.