Hoe het met het bestand van zeekat gaat, verschilt per gebied. In de Noordoost-Atlantische Oceaan is de status onzeker door een gebrek aan gegevens, terwijl het bestand in Senegal en Gambia is overbevist en herstelmaatregelen nodig zijn. Voor de Middellandse Zee ontbreekt recente informatie om te beoordelen of de huidige visserijdruk duurzaam is.
Op handlijnen en hengelsnoeren en potten na (groen) scoren alle methodes rood. De impact van de vangstmethode verschilt sterk per visserij. Handlijnen en potten hebben een beperkte impact op kwetsbare (ETP) soorten, de zeebodem en het ecosysteem. Kieuwnetten, schakelnetten en vooral bodemsleepnetten meer risico’s opleveren voor bijvangst, de zeebodem en het voedselweb. Bij veel visserijen ontbreken voldoende gegevens over bijvangst, teruggooi en de samenstelling van de vangst, waardoor de ecologische impact moeilijk is te beoordelen. De CO₂-uitstoot is meestal laag, behalve bij bodemsleepnetten, en achtergelaten vistuig vormt vooral bij netten een belangrijk risico voor het ecosysteem.
Het beheer van de zeekatvisserij verschilt sterk per gebied, maar is over het algemeen onvoldoende. In Europa zijn maatregelen tegen bijvangst, schade aan het ecosysteem en illegale visserij aanwezig, maar de uitvoering en handhaving zijn vaak slechts deels effectief. Buiten Europa, zoals in Senegal, schieten beheer, handhaving en monitoring tekort, waardoor illegale visserij een groot probleem blijft en ook de positie van lokale vissers onder druk staat.