De bestanden van groupers (tandbaarzen, genus Epinephelus spp. én Mycteroperca spp.) zijn wereldwijd vaak onvoldoende onderzocht. Waar gegevens beschikbaar zijn, blijken veel bestanden overbevist of zwaar onder druk te staan, mede doordat deze langzaam groeiende soorten zich pas laat voortplanten.
Van de beoordeelde vangstmethoden zijn handlijnen en hengel en lijnen de meest duurzame keuze. Deze methoden zijn zeer selectief, veroorzaken weinig bijvangst en hebben nauwelijks invloed op de zeebodem, al kan het wegvangen van toppredatoren lokaal gevolgen hebben voor het ecosysteem. Geankerde kieuwnetten scoren minder goed door het risico op bijvangst van onder meer haaien, roggen en zeeschildpadden. De visserij met bodemottertrawls is het minst duurzaam, omdat deze veel schade aanricht aan de zeebodem en kwetsbare soorten relatief vaak als bijvangst vangt.
Het beheer verschilt sterk per regio, maar is wereldwijd overwegend beperkt. Voor veel soorten ontbreken een betrouwbare bestandsbeoordeling en soortspecifieke beheermaatregelen, terwijl illegale visserij en gebrekkige handhaving in verschillende gebieden een probleem blijven.