Geelvintonijn

Het gaat matig met het geelvintonijn bestand in de Atlantische Oceaan, momenteel is deze op een behoudbaar niveau en langzaam aan het stijgen. Er zijn echter aanwijzingen dat toekomstige visserij kan leiden tot overbevissing.

Er zijn aanwijzingen dat de ringzegenvisserij met FAD’s gevolgen heeft voor ETP soorten in het oostelijke deel van de Stille Oceaan, met name voor haaien en schildpadden. De sterfte door teruggooi bedraagt tot 20% van de totale vangst, terwijl minder dan 8% van de aangelande vangst uit niet-doelsoorten bestaat

Ook ringzegens zonder FAD  hebben aanzienlijke impact op ETP soorten, met name zeevogels, schildpadden en haaien. Ongeveer 25% van de vangst wordt teruggegooid en meer dan de helft bestaat uit onbeheerde, niet-gecontroleerde of overbeviste soorten, waaronder grootoogtonijn. Daarnaast zijn er aanwijzingen voor negatieve ecosysteemeffecten. De impact op de bentische habitat en de koolstofvoetafdruk zijn beperkt, terwijl het risico door achtergelaten, verloren en teruggegooid vistuig gemiddeld is.

Het beheer van de geelvintonijn valt onder de bevoegdheid van ICCAT. Het bestand wordt voldoende gemonitord, maar de beschikbare gegevens zijn niet volledig representatief, waardoor onzekerheid bestaat over de bestandsbeoordeling. De beheersmaatregelen lijken onvoldoende om duurzame streefniveaus te waarborgen. Maatregelen voor ETP-soorten, teruggooi, ecosysteemeffecten en IUU-visserij zijn slechts beperkt effectief vanwege erg riante richtlijnen en zwakke handhaving.

Er bestaat redelijke twijfel of de maatregelen toereikend zijn om de doelstellingen inzake de omvang en structuur van het bestand op een duurzame manier te handhaven

Vier ringzegenvisserijen zitten in een FIP, en vier hebben MSC certificatie.

De geelvintonijn is een vissoort die in zijn leven grote afstanden aflegt. Het uithoudingsvermogen dat deze soort heeft, komt mede door de hoeveelheid myoglobine in hun spieren. Deze myoglobine zorgt ervoor dat vlees van de geelvintonijn, in tegenstelling tot veel andere vissoorten, rood van kleur is.

Na skipjacktonijn (de tonijn die je vooral in blikjes terugvindt in de schappen van de supermarkt) is geelvintonijn de meest gevangen soort. De meeste geelvintonijn wordt gevangen in de Stille Oceaan (61%), gevolgd door de Indische Oceaan (31%).

Wanneer je in een restaurant een tonijnsteak bestelt, is de kans groot dat je deze soort op je bord hebt liggen. Om deze tonijn een extra mooie, rode kleur te geven en om verminderde versheid te verbloemen, wordt deze soort af en toe rood gekleurd met rode bietensap.

Er zijn meerdere MSC-gecertificeerde visserijen van geelvintonijn, waarbij het merendeel van deze visserijen zich bevindt in de Stille Oceaan. In veel gevallen wordt geelvintonijn samen met albacore of skipjack tonijn gevangen. De tonijnvissers die MSC-gecertificeerd zijn vangen hun tonijn met ringzegen of met hengels (pole and line).

De geelvintonijn is een vissoort die in zijn leven grote afstanden aflegt. Het uithoudingsvermogen dat deze soort heeft, komt mede door de hoeveelheid myoglobine in hun spieren. Deze myoglobine zorgt ervoor dat vlees van de geelvintonijn, in tegenstelling tot veel andere vissoorten, rood van kleur is.

Na skipjacktonijn (de tonijn die je vooral in blikjes terugvindt in de schappen van de supermarkt) is geelvintonijn de meest gevangen soort. De meeste geelvintonijn wordt gevangen in de Stille Oceaan (61%), gevolgd door de Indische Oceaan (31%).

Wanneer u in een restaurant een tonijnsteak bestelt, is de kans groot dat u deze soort op uw bord heeft liggen. Om deze tonijn een extra mooie rode kleur te geven en om de verminderde versheid te verbloemen wordt deze soort af en toe rood gekleurd met rode bietensap.

Het bestand van geelvintonijn in de westelijke en centrale Stille Oceaan is laag en onder het referentieniveau, desalniettemin wordt dit bestand niet overbevist. De hengelvisserij is erg selectief met weinig bijvangst en geen discards. Voor de visserij wordt aasvis gevangen. De langetermijngevolgen van het vangen van de aasvis zijn onzeker maar waarschijnlijk minimaal. De visserij veroorzaakt geen schade aan kwetsbare habitats. Het beheer van de hengelvisserij in de westelijke en centrale Stille Oceaan is gedeeltelijk effectief.

De geelvintonijn is een vissoort die in zijn leven grote afstanden aflegt. Het uithoudingsvermogen dat deze soort heeft komt mede door de hoeveelheid myoglobine in hun spieren. Deze myoglobine zorgt er voor dat vlees van de geelvintonijn, in tegenstelling tot veel andere vissoorten, rood van kleur is.

Na skipjacktonijn (de tonijn die je vooral in blikjes terugvindt in de schappen van de supermarkt) is geelvintonijn de meest gevangen soort. De meeste geelvintonijn wordt gevangen in de Stille Oceaan (61%), gevolgd door de Indische Oceaan (31%).

Wanneer u in een restaurant een tonijnsteak bestelt, is de kans groot dat u deze soort op uw bord heeft liggen. Om deze tonijn een extra mooie rode kleur te geven en om de verminderde versheid te verbloemen wordt deze soort af en toe rood gekleurd met rode bietensap.

Het geelvintonijnbestand is de afgelopen tien jaar zwaar overbevist. De visserij-inspanning is nu afgenomen. De betrouwbaarheid van de bestandsschattingen is echter zeer onzeker. Er zijn maatregelen nodig om de visserij-inspanning effectief te kunnen controleren en corrigeren. In de meest recente bestandsschatting is het bestand veel kleiner dan eerder werd aangenomen. Het bestand van de geelvintonijn in de Indische Oceaan wordt nog steeds overbevist.

De hengelvisserij is erg selectief met weinig bijvangst en geen discards. Voor de visserij wordt aasvis gevangen. De langetermijngevolgen van het vangen van de aasvis zijn onzeker maar waarschijnlijk minimaal. De visserij veroorzaakt geen schade aan de leefomgeving. 

De IOTC is verantwoordelijk voor het beheer van tonijn in de Indische Oceaan. Er wordt geen vangstlimiet vastgesteld en toezicht en controle in deze visserij zijn zwak. De illegale visserij op tonijn in de Indische Oceaan is tevens een groot probleem: naar schatting beslaan illegale vangsten 18-32% van de totale tonijnvangst. Monitoring en dataverzameling zijn gebrekkig. Visserijgegevens over vangsten en bijvangsten zijn daarom onbetrouwbaar en incompleet.

Het gaat niet goed met het geelvintonijn bestand in de Indische Oceaan, al is de druk de afgelopen jaren aan het afnemen is de vis nog steeds erg overbevist. Momenteel zijn de sterfte en vangst veel hoger maximale duurzame oogst (MSY), en is de biomassa van nieuw bestand op slechts 31% van het originele punt.

De ringzegenvisserij kan direct gekoppeld worden aan de bedreiging van meerdere ETP soorten, waaronder roggen en haaien die vervolgens worden teruggegooid. Al is het sterftepercentage van deze soorten geschat op slechts 1-5%, wordt het gedacht dat de bijvangst en teruggooi sterk wordt ondergerapporteerd. Er zijn ook aanwijzingen dat de visserij de werking van het lokale ecosysteem verstoord; zowel indirect via bijvangst van niet-doelsoorten, en direct via vangst van de tonijn zelf. Het verlies van vistuig is ook een van de hoogste onder de vangstmethodes. De ringzegens hebben echter wel een lage koolstofuitstoot, en de impact op de bodem is verwaarloosbaar gezien de zegens niet de benthos aanraken.

Het beheer van de geelvintonijn in de Indische Oceaan valt onder de verantwoordelijkheid van de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan IOTCIOTC:
Indian Ocean Tuna Commission, een internationale organisatie die zich richt op het beheer van tonijn en tonijnachtigen in de Indische Oceaan en aansluitende zeeën.. Voor hoogwaardige soorten zoals geelvintonijn, die in grote hoeveelheden door industriële vloten wordt gevangen, worden gegevens verzameld, maar er is veel onzekerheid over de betrouwbaarheid van deze data.

Maatregelen tegen de illegale en niet-gerapporteerde visserij, en om ETP-soorten en het lokale ecosysteem te beschermen, zijn grotendeels ondoeltreffend dankzij zwakke handhaving en slechte naleving. steekproeven duiden op 30% meer vangst dan gerapporteerd door de IOTC, en naleving van de wetten en doelvangst is aan het dalen in recente jaren.

Het gaat niet goed met het geelvintonijn bestand in de Indische Oceaan, al is de druk de afgelopen jaren aan het afnemen is de vis nog steeds erg overbevist. Momenteel zijn de sterfte en vangst veel hoger maximale duurzame oogst (MSY), en is de biomassa van nieuw bestand op slechts 31% van het originele punt.

Drijfbeugvisserij is direct te koppelen aan dalende ETP soort bedreiging, met name voor zeevogels, schildpadden en haaien. Het aandeel van de sterfte als gevolg van teruggooi bedraagt ongeveer 25 % van de totale vangst. Het aandeel van onbeheerde, niet-gecontroleerde of overbeviste soorten bedraagt meer dan 50 % van de vangst. Er zijn aanwijzingen dat de visserij waarschijnlijk leidt tot veranderingen op lange termijn in de voedselketen of het functioneren van het ecosysteem. De drijfbeugvisserij is niet schadelijk voor de bentische habitat. De koolstof uitstoot van de drijfbeugvisserij is laag. Er is een matig risico tot achtergelaten, verloren en teruggegooid vistuig, en geen maatregelen om dit te verminderen.

Het beheer van de geelvintonijn in de Indische Oceaan valt onder de verantwoordelijkheid van de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan IOTCIOTC:
Indian Ocean Tuna Commission, een internationale organisatie die zich richt op het beheer van tonijn en tonijnachtigen in de Indische Oceaan en aansluitende zeeën.. Voor hoogwaardige soorten zoals geelvintonijn, die in grote hoeveelheden door industriële vloten wordt gevangen, worden gegevens verzameld, maar er is veel onzekerheid over de betrouwbaarheid van deze data.

Maatregelen tegen de illegale en niet-gerapporteerde visserij, en om ETP-soorten en het lokale ecosysteem te beschermen, zijn grotendeels ondoeltreffend. Het zijn louter uitspraken van intentie, dankzij zwakke handhaving en slechte naleving. steekproeven duiden op 30% meer vangst dan gerapporteerd door de IOTC, en naleving van de wetten en doelvangst is aan het dalen in recente jaren.

Vier drijfbeugvisserijen zitten in een FIP, en één visserij heeft MSC certificatie.