Tarbot

Tarbotkweek met circulaire aquacultuur systemen (RAS) wordt ontwikkeld in meerdere landen, waaronder Frankrijk, en juvenielen komen uit broederijen met geselecteerde broedbestanden. Genetische fokprogramma’s zijn goed ontwikkeld en de productie is afhankelijk van samengesteld voer; RAS-systemen vragen hoge energie-input. Wat betreft de ecologische effecten van de kwekerij scoort tarbot goed, maar het voer bevat veel visolie en vismeel. Er kan daarmee nog een duurzaamheidsslag gemaakt kunnen worden op het gebied van voer door alleen duurzame ingrediënten te gebruiken. Dit is nog niet standaard.consumenten.

Tarbotkweek in RAS-systemen kan de directe lozing van afval in het milieu sterk beperken vergeleken met open systemen, met slechts een lage tot matige afvalbelasting en minimale ecologische impact; er is geen risico op verzilting, het effect op habitats en predatoren is gering en door het ontwerp is het ontsnappingsrisico minimaal, waardoor het risico voor het milieu en wilde soorten beperkt is.

Tarbot aquacultuur in tanks is goed ontwikkeld in zowel Spanje (vooral Galicië) als Noorwegen, maar de productie in Noorwegen is onbekend. In beide landen is het broedbestand doorgeselecteerd tot de vijfde generatie. Larven worden gevoed met levend voer, en in een latere stadia krijgen de vissen geformuleerd voer. Het voer in Europa wordt geproduceerd door gespecialiseerde bedrijven en heeft doorgaans een visvoer afhankelijkheid (FFDR) < 2, met een sterke focus op duurzaamheid en traceerbaarheid via o.a. GlobalG.A.P.-certificering en leveranciers zoals BIOMAR en SKRETTING. Het gebruik van genetisch gemodificeerde organismen is in beide gevallen niet volledig transparant.

De gebruikte doorstroomsystemen veroorzaken een matige afvalbelasting en hebben enkele negatieve milieueffecten, maar er is geen risico op verzilting. De aanleg van tarbot kwekerijen kan een transformationeel effect hebben in gebieden met middelmatige ecologische gevoeligheid en er is een beperkt risico op ontsnappingen, zonder grote ecologische impact. De slachtmethode via ijs-slurry wordt als niet diervriendelijk beschouwd. Ziektebeheer en chemisch gebruik worden relatief goed onderzocht en hebben een laag milieurisico. De impact op wilde populaties is onbekend.

Het gaat slecht met het bestand van de tarbot in de Ierse Zee tot de Golf van Biskaje.

De visserij met handlijnen en hengelsoeren heeft naar verwachting geen significante impact op ETP-soorten, omdat de bijvangst van deze soorten zeer beperkt is. De teruggooi en bijvangst van niet-doelsoorten zijn naar verwachting laag (<5%), met een geringe sterfte als gevolg van teruggooi. Door de selectieve aard van het vistuig zijn de effecten op het ecosysteem en bodemhabitats beperkt. De CO₂-uitstoot is laag en het risico op verloren vistuig is matig. Al lijkt dit de meest duurzame methode voor tarbotvangst, is het de minst gebruikte, en de omstandigheden van bestand en management zorgen er voor dat tarbot gevangen met handlijnen toch een gele score krijgt.

Er zijn maatregelen om ondergerapporteerde visserij te bestrijden, maar de effectiviteit daarvan is beperkt en de naleving en controle binnen de EU zijn slechts deels effectief. De transparantie van besluitvorming en gegevens over visserijbeheer is beperkt, onder meer rond vangstmogelijkheden, verdeling en de beoordeling van maatschappelijke en ecologische effecten. Er zijn maatregelen om verloren vistuig te beperken, maar de effectiviteit hiervan is onbekend doordat de hoeveelheid verloren vistuig niet wordt gemonitord.

Tarbot wordt voornamelijk bijgevangen in de schol- en tongvisserij. In 2017 is er onderzoek gedaan naar tarbot. Hieruit blijkt dat het Oostzee bestand er matig aan toe is, en het bestand in de Ierse Zee tot de Golf van Biskaje slecht.

Er is geen specifiek bestandsbeheer voor tarbot, maar wel een gezamenlijk TAC voor griet en tarbot. Deze is echter niet gebaseerd op wetenschappelijke advies en daarom niet maximaal effectief. Er is geen officiële minimumaanlandingsmaat voor tarbot, maar Nederlandse producentenorganisaties hanteren vrijwillig een aanlandingsmaat van 25-30 cm.

In 2017 is er onderzoek gedaan naar tarbot. Hieruit blijkt dat het bestand boven de referentiepunten en de visserijdruk onder de referentiepunten zitten. Het gaat matig met het bestand in de Noordzee.

De meeste tarbot wordt gevangen als bijvangst in boomkor– en bodem otter trawl– visserij op tong en schol. Meer dan de helft hiervan wordt teruggegooid en heeft een lage overlevingskans. Vissen met sleepnetten zoals deze beroert de bodem en er is directe verstoring van het bodemleven. Intensief vissen leidt op termijn tot veranderingen in de soortensamenstelling in zee.

Er is geen specifiek bestandsbeheer voor tarbot, maar wel een gezamenlijk TAC voor griet en tarbot. Deze is echter niet gebaseerd op wetenschappelijke advies en niet effectief in het reguleren van de visserijdruk. Er is geen officiële minimum aanlandingsmaat voor tarbot, maar Nederlandse producentenorganisaties hanteren vrijwillig een aanlandingsmaat van 25-30 cm.