Grote mantel – of St. Jacobsschelp (coquille)

De laatste beoordeling van de visserij in de Oost-Ierse Zee (ICES 7b) en het Bristolkanaal (ICES 7c) was in 2019. De laatste beoordeling van de visserij in de overige gebieden was tussen 2024 en 2025.

Het bestand is in de meeste gebieden onvoldoende onderzocht om de toestand betrouwbaar te beoordelen. De beschikbare gegevens wijzen erop dat de vangsten over het algemeen stabiel zijn.

De visserij met dreggen behoort niet tot de meest duurzame vangstmethoden. Door het intensieve contact met de zeebodem raken kwetsbare bodemhabitats beschadigd en kan het ecosysteem langdurig veranderen. Bijvangst van onder meer roggen, haaien en zeeduivels komt voor en de hoeveelheid teruggooi is onzeker. De CO₂-uitstoot is gemiddeld en het risico op spookvisserij is relatief klein.

Het beheer verschilt per gebied, maar is over het algemeen deels effectief. Er gelden onder meer gesloten seizoenen, gebiedssluitingen en beperkingen voor vistuig, maar voor grote mantel bestaan in de meeste gebieden geen vangstquota en de effectiviteit van het beheer is daardoor onzeker. Deze visserij neemt niet deel aan een FIP en maar een klein deel is MSC-gecertificeerd.

De grote mantelschelp kan sinds 2012 gekocht worden met het MSCMSC:
Marine Stewardship Council, een onafhankelijke, internationale non-profit organisatie die een keurmerk heeft ontwikkeld dat garant staat voor goed beheerde, duurzame visserij. Visproducten die voldoen aan de criteria van het keurmerk zijn te herkennen aan het blauwe MSC-logo.-certificaat. Recentelijk is ook een visserij aan de kust van Frankrijk door het certificeringsproces heen gekomen. MSC-gecertificeerde grote mantelschelp wordt gevangen met dreggendreggen:
Een visserijmethode voor het vangen van o.a. mosselen, oesters en sint-jakobsschelpen, waarbij gebruik gemaakt wordt van stalen frames waaraan een net is bevestigd. Op de voorkant van dit frame zitten vaak stalen punten die fungeren als een soort hark. Hiermee wordt door de bodem geploegd..

Het bestand kan slechts voor een deel van de gebieden worden beoordeeld. Waar gegevens beschikbaar zijn, verschillen de ontwikkelingen per deelbestand, maar afnemende gemiddelde schelpgroottes wijzen erop dat de visserijdruk plaatselijk te hoog is.

De visserij via handmatig verzamelen door duikers is de meest duurzame vangstmethode. Doordat de schelpen één voor één worden geselecteerd, is er vrijwel geen bijvangst of teruggooi en blijft schade aan de zeebodem uit.

Het beheer verschilt per land en is over het algemeen deels effectief. In Noorwegen is het ecosysteembeheer verder ontwikkeld dan in het Verenigd Koninkrijk, waar de visserij grotendeels onder regionaal beheer valt. De Noorse visserij is niet MSC-gecertificeerd en neemt niet deel aan een FIP.