Het is onduidelijk hoe het met het bestand van horsmakreel in de Middellandse Zee gaat. Er zijn te weinig gegevens beschikbaar om te beoordelen of de huidige visserijdruk duurzaam is, maar naar schatting is dit niet het geval.
Horsmakreel is in deze visserij vooral bijvangst bij de vangst van sardine en ansjovis met ringzegens. De bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten is beperkt en minder dan 5% van de vangst wordt teruggegooid, al kan extra sterfte optreden doordat vis uit het net wordt vrijgelaten. De visserij beïnvloedt het voedselweb door de vangst van kleine pelagische vissen, maar veroorzaakt geen schade aan de zeebodem. De CO₂-uitstoot en het risico van achtergelaten vistuig zijn laag.
Het bestand wordt beperkt gemonitord en een soortspecifiek beheerplan ontbreekt. Er gelden algemene maatregelen voor de pelagische visserij, maar het is onduidelijk of die voldoende zijn om horsmakreel duurzaam te beheren. De handhaving is slechts deels effectief, mede doordat veel landen betrokken zijn bij deze visserij.