Het gaat goed met het albacore bestand in de Zuidelijke Stille Oceaan.
Er zijn echter directe aanwijzingen dat de tonijnvisserij met grondbeugen sterk bijdraagt aan de bedreiging van ETP soorten zoals albatrossen en stormvogels, evenals sommige soorten haaien en zeeschildpadden.
Informatie over teruggooi is beperkt, maar met wat beschikbaar is kan worden aangenomen dat sterfte als gevolg van teruggooi ongeveer 30 % van de totale vangst bedraagt. De aanvoer bestaat voornamelijk uit tonijnsoorten die niet overbevist zijn, maar het gebruik van aassoorten is in deze visserij hoog (tot 35 % van de vangstwaarde), en de bestandsstatus en herkomst van het aas zijn niet altijd bekend. Bovendien moeten alle gegevens over de samenstelling van de vangst met de nodige voorzichtigheid worden behandeld vanwege de lage dekkingsgraad van waarnemers. De visserij is op de lange termijn aannemelijk schadelijk voor het lokale voedselweb.
Het vistuig heeft geen negatieve invloed op kwetsbare mariene habitats of bentische gemeenschappen, aangezien het in de pelagische laag wordt ingezet. De koolstofuitstoot en het risico op verlies van vistuig zijn matig.
Er zijn enkele maatregelen om schade aan ETP soorten, bijvangst en sterfte door teruggooi te beperken, maar de doeltreffendheid is marginaal. Maatregelen tegen de vangst van niet beheerde soorten en verdere ecosysteemeffecten ontbreken grotendeels.
Al gaat het goed met het bestand, schieten het management en de ecologische impact van deze visserij tekort en krijgen een rode beoordeling.