Het gaat slecht met de bestanden van diepzeeroodbaars in de Noord-Atlantische Oceaan. De toestand verschilt per bestand, maar meerdere bestanden bevinden zich onder een duurzaam niveau en voor sommige bestanden wordt zelfs geen vangst meer geadviseerd. Door de trage groei en late geslachtsrijpheid is de soort zeer gevoelig voor overbevissing en verloopt herstel langzaam.
De visserij met bodemottertrawls heeft bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten en ook overbeviste roodbaarssoorten. Daarnaast worden veel jonge vissen gevangen en veroorzaakt deze visserij veel schade aan de zeebodem en het ecosysteem. De CO₂-uitstoot en het risico op verloren vistuig zijn hoog. De visserij met zwevende ottertrawls veroorzaakt geen schade aan de zeebodem en heeft minder bijvangst, maar ook bij deze vangstmethode staan de bestanden onder grote druk en is de impact op het ecosysteem onvoldoende bekend. Zwevende ottertrawls zijn een iets betere keuze dan bodemottertrawls en scoren groen in het onderdeel effecten op het ecosysteem, maar vanwege bestandsdruk en/of management scoren de visserijen allemaal als geheel rood.
Het beheer wordt als deels effectief beoordeeld. De bestanden worden gemonitord en er gelden vangstquota, maar internationale afspraken over de vangst worden niet altijd nageleefd en voor sommige bestanden ontbreekt overeenstemming over het beheer. Een deel van de visserijen is MSC-gecertificeerd, maar voor de meest kwetsbare bestanden blijven aanvullende herstelmaatregelen noodzakelijk.