In de Estlandse meren Peipsi, Vörtsjärv; en de Zweedse meren Hjälmaren, Mälaren, en Väner, wordt de snoekbaars uitgezet om weer terug te vangen door middel van kieuwnetten.
In Estland, ondanks weinig beheersmaatregelingen en kleine lokale dalingen lijkt het goed te gaan met het bestand. Negatieve ecologische effecten van de visserij lijken ook schaars te zijn. De exacte bijvangst van ETP-soorten is onbekend, maar wordt geschat op een laag niveau en zou op populatieniveau geen invloed moeten hebben op de soorten. Teruggooi is verboden en er gelden beperkingen op de maaswijdte; daarom is het geschatte teruggooipercentage waarschijnlijk laag, maar is het toezicht op teruggooi onvoldoende. Negatieve veranderingen in het ecosysteem als gevolg van de visserij zijn waarschijnlijk te wijten aan selectieve visserij gericht op de meest waardevolle soorten.
In zweden is het beheer wat gerichter, en is het bestand hoog en wordt een maximale duurzame vangst aangehouden om deze te behouden. De ETP-soorten die door de visserij zouden kunnen worden beïnvloed, zijn de Europese aal, de kwabaal en de rietvoorn, maar de bijvangst is zeer gering en zou op populatieniveau geen invloed op deze soorten moeten hebben