In Europa en Vietnam wordt de witpootgarnaal plaatselijk duurzaam gekweekt.
De Europese kweek van witpootgarnalen in recirculatiesystemen (RAS) met biofloc-technologie is een relatief duurzame productiemethode met weinig afval en beperkt watergebruik. Bioflocs zetten voedingsstoffen uit voer en afvalstoffen om en leveren extra voeding voor de garnalen. De systemen vragen wel veel techniek, energie en intensieve monitoring. De garnalen zijn afhankelijk van extern voer, maar deze afhankelijkheid is laag. Er is geen aantasting van de zeebodem, weinig risico op ontsnappingen en geen bekende impact op wilde soorten. Door het gebruik van bioflocs en het ontbreken van chemische middelen is het risico op ziekteverspreiding naar het natuurlijke milieu laag.
De extensieve kweek van witpootgarnaal in Vietnam vindt vaak plaats in combinatie met rijstteelt en heeft een lage bezettingsdichtheid. Deze productiemethode gebruikt weinig energie en extra voer is meestal niet nodig. De uitstoot van afvalstoffen is beperkt, maar garnalenkweek in vijvers kan leiden tot verzilting van zoetwatergebieden en heeft een negatieve impact op omliggende leefgebieden, waaronder mangrovegebieden. Er is een beperkt risico op ontsnappingen en verspreiding van ziekten en parasieten naar het natuurlijke milieu. Het gebruik van chemische middelen, zoals antibiotica, lijkt laag.
De Europese RAS teelt heeft een lagere invloed op de omgeving dan de Vietnamese extensieve; en de Vietnamese maakt iets beter gebruik van grondstoffen dan de Europese; maar beiden zijn een relatief duurzaam alternatief voor de algemene vijverkweek.