Het bestand kan slechts voor een deel van de gebieden worden beoordeeld. Waar gegevens beschikbaar zijn, verschillen de ontwikkelingen per deelbestand, maar afnemende gemiddelde schelpgroottes wijzen erop dat de visserijdruk plaatselijk te hoog is.
De visserij via handmatig verzamelen door duikers is de meest duurzame vangstmethode. Doordat de schelpen één voor één worden geselecteerd, is er vrijwel geen bijvangst of teruggooi en blijft schade aan de zeebodem uit.
Het beheer verschilt per land en is over het algemeen deels effectief. In Noorwegen is het ecosysteembeheer verder ontwikkeld dan in het Verenigd Koninkrijk, waar de visserij grotendeels onder regionaal beheer valt. De Noorse visserij is niet MSC-gecertificeerd en neemt niet deel aan een FIP.