Het gaat matig met de bestanden van chumzalm in de kustwateren van Hokkaido, Japan. De bestanden schommelen sterk, maar laten over het algemeen een afnemende trend zien. Door klimaatverandering, de afhankelijkheid van uitzetprogramma’s en het ontbreken van referentiewaarden is onduidelijk hoe groot de duurzame visserijdruk is.
De visserij met drijvende kieuwnetten en vaste schutnetten (zie: fuiken) heeft bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten, zoals zeezoogdieren, zeeschildpadden en zeevogels. Fuiken zijn selectiever en hebben minder discards, een lagere bijvangst en een kleinere impact op het ecosysteem dan geankerde kieuwnetten. Beide vangstmethoden veroorzaken weinig tot geen schade aan de zeebodem, maar over de totale impact op het ecosysteem zijn onvoldoende gegevens beschikbaar.
Het beheer wordt als deels effectief beoordeeld. Er is geen specifiek beheerplan voor chumzalm en wilde populaties worden vooral ondersteund met uitzetprogramma’s. Bescherming van kwetsbare soorten en monitoring van bijvangst schieten tekort, al is de aanpak van illegale visserij de afgelopen jaren verbeterd. De voormalige MSC-certificering voor de Hokkaido-setnetvisserij is inmiddels ingetrokken.