Het gaat niet goed met het geelvintonijn bestand in de Indische Oceaan, al is de druk de afgelopen jaren aan het afnemen is de vis nog steeds erg overbevist. Momenteel zijn de sterfte en vangst veel hoger maximale duurzame oogst (MSY), en is de biomassa van nieuw bestand op slechts 31% van het originele punt.
De ringzegenvisserij kan direct gekoppeld worden aan de bedreiging van meerdere ETP soorten, waaronder roggen en haaien die vervolgens worden teruggegooid. Al is het sterftepercentage van deze soorten geschat op slechts 1-5%, wordt het gedacht dat de bijvangst en teruggooi sterk wordt ondergerapporteerd. Er zijn ook aanwijzingen dat de visserij de werking van het lokale ecosysteem verstoord; zowel indirect via bijvangst van niet-doelsoorten, en direct via vangst van de tonijn zelf. Het verlies van vistuig is ook een van de hoogste onder de vangstmethodes. De ringzegens hebben echter wel een lage koolstofuitstoot, en de impact op de bodem is verwaarloosbaar gezien de zegens niet de benthos aanraken.
Het beheer van de geelvintonijn in de Indische Oceaan valt onder de verantwoordelijkheid van de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan IOTCIOTC:
Indian Ocean Tuna Commission, een internationale organisatie die zich richt op het beheer van tonijn en tonijnachtigen in de Indische Oceaan en aansluitende zeeën.. Voor hoogwaardige soorten zoals geelvintonijn, die in grote hoeveelheden door industriële vloten wordt gevangen, worden gegevens verzameld, maar er is veel onzekerheid over de betrouwbaarheid van deze data.
Maatregelen tegen de illegale en niet-gerapporteerde visserij, en om ETP-soorten en het lokale ecosysteem te beschermen, zijn grotendeels ondoeltreffend dankzij zwakke handhaving en slechte naleving. steekproeven duiden op 30% meer vangst dan gerapporteerd door de IOTC, en naleving van de wetten en doelvangst is aan het dalen in recente jaren.