De beoordeling gaat om de Pacifische kabeljauwbestanden in de Chukotskaya-zone en West-Beringzee, Karaginskaya, Petropavlovsk–Komandorskaya, West-Kamtsjatka, Kamtsjatka–Koerilen, Noord-Koerilen en Zuid-Koerilen, en om de bestanden in de oostelijke Beringzee en de Golf van Alaska. In de Russische gebieden ligt de biomassa van meerdere bestanden lager dan eerder, waarbij enkele bestanden dicht bij de ondergrens van duurzaamheid liggen. In de oostelijke Beringzee is het bestand stabiel en op een duurzaam niveau, maar in de Golf van Alaska ligt de biomassa onder het gewenste niveau en blijft de ontwikkeling onzeker.
De visserij vindt plaats met grondbeugens, bodemottertrawls en spanvisserij. De visserij met grondbeugens heeft een relatief beperkte impact op bodem en ecosysteem, maar kan wel zeevogels en kraakbeenvissen als bijvangst veroorzaken. Spanvisserij vindt plaats in de waterkolom en heeft daardoor minder impact op de bodem dan bodemottertrawls. Bodemottertrawls hebben duidelijk grotere ecologische gevolgen: ze kunnen kwetsbare soorten zoals zeeleeuwen en zalm beïnvloeden, veroorzaken discards en kunnen door bodemberoering langdurige veranderingen in habitats, voedselwebben en het ecosysteem veroorzaken. In de Beringzee bestaat de bijvangst uit veel verschillende soorten en vormen andere soorten ongeveer 9% van de totale vangst. De vangst van jonge vis lijkt relatief laag, maar de teruggooi percentages van andere soorten kunnen hoog zijn. Vooral kwetsbare habitats met koralen, sponzen en zeepennen kunnen door bodemottertrawls worden geraakt.
Het beheer verschilt per gebied, maar de bestanden worden over het algemeen goed gemonitord en beheerd met wetenschappelijk onderbouwde vangstlimieten en oogstregels. Maatregelen voor kwetsbare soorten, habitats en illegale visserij zijn aanwezig, maar zijn niet overal volledig effectief. In de Russische visserij zijn twee bedrijven MSC-gecertificeerd; in de Amerikaanse visserij is de Pacifische kabeljauw uit de Golf van Alaska eveneens MSC-gecertificeerd. Er is geen FIP.