Het gaat goed met de bestanden van ansjovis in de Ligurische Zee, de noordelijke Tyrreense Zee, de Golf van Lion, de Egeïsche Zee, de noordelijke Spaanse wateren en de Zwarte Zee. In al deze gebieden liggen de bestanden op of boven het duurzame niveau en is de huidige visserijdruk laag genoeg om de bestanden gezond te houden. Door de snelle groei en vroege geslachtsrijpheid is het onwaarschijnlijk dat de visserij de leeftijdsopbouw van de bestanden verstoort.
De visserij met ringzegens heeft weinig bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten, weinig teruggooi en veroorzaakt geen schade aan de zeebodem. Het terugzetten van complete vangsten (slipping) kan wel extra sterfte veroorzaken. De visserij met zwevende ottertrawls veroorzaakt eveneens geen schade aan de zeebodem en heeft weinig bijvangst en teruggooi, maar het risico op verloren vistuig is groter en bij het ontsnappen uit het net kan extra sterfte optreden. De gevolgen van het wegvangen van grote hoeveelheden ansjovis voor het voedselweb zijn nog niet volledig bekend. Ringzegens zijn daarom de betere keuze.
Het beheer wordt als grotendeels effectief beoordeeld. De bestanden worden goed gemonitord en het beheer vindt plaats via de General Fisheries Commission for the Mediterranean (GFCM) en, voor EU-landen, het Gemeenschappelijk Visserijbeleid. Er blijven aandachtspunten bestaan, zoals de bescherming van kwetsbare soorten, slipping en de handhaving van sommige regels, maar over het algemeen is het beheer voldoende om de bestanden op een duurzaam niveau te houden. Een deel van deze visserijen is MSC-gecertificeerd.