Het snotolf bestand in dit gebied bevind zich in matige staat, visserij met geankerde kieuwnetten is selectiever dan andere methodes, maar de impact er van is ook afhankelijk van het gebied en de lokale fauna.
Rond de Ijslandse wateren is deze methode funest voor de al sterk bedreigde zwarte zeekoet, wiens populatie met 6-9% daalt per jaar als gevolg van bijvangst via de netten. Hiernaast wordt ook een hoge bijvangst van andere zeevogels en mariene zoogdieren (waaronder de bedreigde gewone zeehond, de kwetsbare grijze zeehond en de bruinvis) waargenomen. De visserij is hiermee mogelijk het lokale voedselweb sterk aan het beïnvloeden wat tot stapeleffecten kan volgen.
De koolstof uitstoot van deze visserij is laag, maar geankerde kieuwnetten vallen wel onder het meest weggegooid en verloren visserijtuig van alle methodes, wat kan zorgen voor “spookvissen”
De evaluatie van het IJslandse snotolf bestand wordt jaarlijks uitgevoerd door het Instituut voor Zee- en Zoetwateronderzoek. Gegevens uit het IJslandse voorjaarsonderzoek met bodemtrawls met kleine mazen (IS-SMB) worden momenteel gebruikt als basis voor het volgen van trends in de biomassa van de vrouwelijke snotolf populatie
Er zijn enkele maatregelen ingevoerd om de impact van de visserij op bedreigde, kwetsbare en beschermde (ETP) of zeer kwetsbare soorten te beperken, maar deze zijn slechts in beperkte mate effectief, met name wat betreft het terugdringen van de bijvangst van de kwetsbare zwarte zeekoet. Maatregelen om teruggooi tot een minimum te beperken worden toegepast en zijn grotendeels effectief.