Het gaat wisselend met de bestanden van horsmakreel. Het bestand in de westelijke wateren van de Noordoost-Atlantische Oceaan (van de Noordzee tot Portugal) staat op de ondergrens van wat nog duurzaam is, terwijl het bestand voor de Atlantische kust van het Iberisch Schiereiland (Portugal en noordwest-Spanje) er goed voor staat met een hoge biomassa en lage visserijdruk.
De impact verschilt per vangstmethode. Bij de visserij met ringzegens en zwevende ottertrawls is de bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten beperkt, al worden incidenteel dolfijnen gevangen. Minder dan 5% van de vangst wordt teruggegooid en de visserij heeft weinig invloed op de zeebodem; het risico van achtergelaten vistuig is wel groter bij de zwevende ottertrawls. De visserij met handlijnen en hengelsnoeren kent vrijwel geen bijvangst of teruggooi en heeft nauwelijks impact op het ecosysteem of de zeebodem. Visserij met handlijnen en hengelsnoeren heeft de voorkeur, gevolgd door ringzegens; pelagische trawls scoren het minst goed door het grotere risico van achtergelaten vistuig.
Het beheer verschilt per bestand. Het Iberische bestand wordt goed gemonitord en beheerd volgens wetenschappelijk advies, terwijl het beheer van het westelijke bestand wordt bemoeilijkt door onvolledige naleving van vangstadviezen, onzekerheden in de bestandsschatting en een gedeeltelijk effectieve handhaving binnen de EU. Ondanks deze knelpunten zijn de monitoring, transparantie en betrokkenheid van belanghebbenden in beide gebieden over het algemeen goed geregeld.
De Horsmakreel is sinds 2024 haar MSC-certificering kwijt.