Regenboogforel wordt in Schotland, het Verenigd Koninkrijk, Polen, en Noord en West Europa gekweekt in vijvers, doorstroomsystemen en kooien met broed uit kwekerijen. De kweek vraagt weinig energie. Het voer bevat een relatief hoog aandeel vismeel en visolie, al is het gebruik daarvan de afgelopen jaren afgenomen. De herkomst van de grondstoffen is over het algemeen goed te herleiden, maar het gebruik van genetisch gemodificeerde ingrediënten is niet altijd duidelijk voor consumenten.
De kweek kan leiden tot een matige belasting van het oppervlaktewater. Bij kooikweek in Schotland is die belasting groter dan bij vijvers en doorstroomsystemen. Ontsnappingen en de verspreiding van ziekten naar wilde vis blijven aandachtspunten. Antibiotica en andere chemische middelen kunnen worden gebruikt, maar het milieurisico wordt over het algemeen als laag tot matig beoordeeld. De CO₂-uitstoot is laag.
Het beheer is grotendeels effectief. Er is geen AIP voor deze kweek. In Noordwest-Europa zijn veel bedrijven ASC-, biologisch of GlobalG.A.P.-gecertificeerd. In Schotland zijn GlobalG.A.P.-certificeringen beschikbaar, maar ASC-certificering komt weinig voor. In Polen is ongeveer 20% van de productie gecertificeerd, vooral biologisch of volgens GlobalG.A.P.