Het bestand van de Caribische langoest (P. argus) in de Westelijke Centrale Atlantische Oceaan wordt in de meeste landen als volledig benut beschouwd en de visserijdruk zou moeten worden verlaagd. Voor verschillende gebieden zijn de gegevens beperkt en recente bestandsbeoordelingen ontbreken.
Bij de visserij met geankerde kieuwnetten is de bijvangst en hoeveelheid discards waarschijnlijk hoog en worden ook jonge langoesten gevangen. Bij de visserij met vallen is de bijvangst van vissen laag, maar die van schaaldieren hoog en worden waarschijnlijk ook jonge langoesten gevangen. Bij beide visserijen kunnen kwetsbare soorten worden gevangen en zijn de effecten op de zeebodem laag tot matig.
Het beheer verschilt sterk per land en is over het algemeen slechts beperkt effectief of de effectiviteit is onbekend. Belangrijke problemen zijn gebrekkige gegevens, illegale visserij en onvoldoende naleving van de regels.
De langoestvisserij in Honduras en Nicaragua neemt deel aan een FIP.