Het gaat slecht met de bestanden van blauwe zwemkrab in de Indo-Westelijke Stille Oceaan. Voor veel gebieden ontbreken goede gegevens, maar waar beoordelingen beschikbaar zijn, blijken veel bestanden volledig benut of overbevist. De huidige visserijdruk is in grote delen van het verspreidingsgebied niet duurzaam.
De visserij met zowel krabkorven als geankerde kieuwnetten, als overige vangstmethodes, heeft nadelige gevolgen voor het ecosysteem. Geankerde kieuwnetten hebben bijvangst van kwetsbare (ETP) soorten, zoals haaien, zeeschildpadden en doejongs (Indische zeekoe). Krabkorven hebben minder bijvangst van kwetsbare soorten, maar ook hierover ontbreken voldoende gegevens. Beide visserijen vangen veel niet-doelsoorten en jonge krabben. Door de overbevissing van blauwe zwemkrab neemt ook de beschikbaarheid van voedsel voor andere diersoorten af. De impact op de zeebodem is beperkt tot matig, maar verloren vistuig blijft een belangrijk probleem.
Het beheer wordt als onvoldoende effectief beoordeeld. Veel landen hanteren minimummaten en beschermen eierdragende vrouwtjes, maar de handhaving schiet vaak tekort. Ook ontbreken effectieve maatregelen om bijvangst, verloren vistuig en overbevissing te beperken. Voor een deel van de visserijen zijn FIP’s gestart, maar deze zijn nog onvoldoende om de visserij als duurzaam te beoordelen.