Het gaat slecht met de kweek van Europese aal in recirculatiesystemen (RAS). De kweek is volledig afhankelijk van in het wild gevangen glasaal, terwijl de Europese aal op de IUCN-lijst staat als ernstig bedreigd. Sinds 1980 is de aalvangst sterk afgenomen en de intrek van glasaal met ongeveer 99% gedaald. Omdat de aal zich nog niet in gevangenschap voortplant, blijft de kweek afhankelijk van een bedreigde wilde populatie. Daarom scoort Europese aal, ongeacht de kweekmethode, rood op de VISwijzer.
RAS beperkt de uitstoot van afvalstoffen, voorkomt vrijwel alle ontsnappingen en heeft weinig invloed op de leefomgeving. Ziekten kunnen voorkomen, maar blijven meestal beperkt tot de kwekerij en verspreiden zich niet naar wilde populaties. Het gebruik van antibiotica is beperkt en de milieubelasting is gering. Wel vraagt RAS veel energie en bevat het voer relatief veel vismeel en visolie.
Het beheer wordt als grotendeels effectief beoordeeld. Er zijn geen AIP’s of onafhankelijke duurzaamheidscertificeringen beschikbaar voor deze kwekerijen. Het SEG-keurmerk stelt eisen aan de herkomst van glasaal en stimuleert uitzet van jonge aal, maar uit de huidige inzichten blijkt niet dat dit leidt tot herstel van de wilde aalpopulatie of een duurzamere kweek dan de bestaande wettelijke normen. Daarom vormt het SEG-keurmerk geen verbetering ten opzichte van de huidige kweekpraktijk.